ميخواست صومعه را در مقياسي وسيع نوسازي كند. اين نقشه، كه در كتابخانهٴ صومعه نگهداري شده، يكي از گرانبهاترين يادگارهاي عصر كارولنژي است. نقشه روي چهار ورق كاغذ پوستي است (پارشمن) كه به يكديگر دوخته شدهاند و اندازهاش 110 در 78 سانتيمتر شده است. عكس آن چاپ شده است.1 علاوه بر باغ آشپزخانه، يك باغ گياهان نيز وجود داشت و خانههايي براي باغبان، و همچنين براي طبيبان درنظر گرفته شده بود. باغ گياهان درنزديكي خانهٴ پزشك بود و به شانزده كرت تقسيم ميشد، كه در آن كشت گياهان زير در نظر گرفته شده بود:
سوسن سفيد، مريم گلي، سداب، نسترن سرخ، ترب وحشي، شاهي آبي (آبتره)، زيره، انجدان رومي، رازيانه، نعناي فلفلي، اكليل كوهي، شنبليله، گل مينا، لوبيا، مرزه.2
با اين كه اين نقشه مربوط به سدهٴ نهم است، به درستي ميتوان فرض كرد يك باغ گياهان غربي درسدهٴ چهاردهم با آن تفاوت اساسي نداشته است. ممكن است كرتهاي گل بيشتر يا كمتري بوده باشد و ممكن است در كشورهاي ديگر برخي گياهان ديگر عمل ميآمده، ولي هدف كلي و ترتيبات به همان صورت بوده است. ممكن است باغهاي گياهان ديگري در مجاورت مدرسههاي پزشكي يا خانههاي پزشكان وجود داشته، ولي تا زمان ماتيوس سيلواتيكوس چيزي در اين باره نميشنويم. نميتوانم اين اميد را بدهم كه با بررسي آثار بيشتري از سدههاي ميانه به دست محققان علاقهمند به گياهشناسي، اطلاعات بيشتري دربارهٴ اين گونه باغها به تدريج آشكار شود.
ماتيوس سيلواتيكوس دو باغ گياهان نمونه به دستور روبر آنژويي ترتيب داد، يكي در كاستلنو و ديگري در سالرنو. او كوشيد گياهان خارجي (يوناني) را پرورش دهد. مقارن همان ايام (حدود 1333) ميشنويم شخصي به نام قاضي گوالتروس در ونيز، باغي ((براي گياهان مورد نياز فن پزشكي)) ساخته بود. اين باغ، براي مقاصد پزشكي بود. ولي اصطلاح ((باغ گياهان)) يك كاركرد آموزشي دارد. قديمترين نوع آن مربوط به دانشگاه پراگبود و اندكي پس از تأسيس آن دانشگاه (1347 ـ 1348)، بهوسيلهٴ داروشناس فلورانسي، آنجلو، در سال 1350 ايجاد شد.3 در حدود سال 1318م/718 ه ق يك باغ گياهشناسي به اهتمام محمد شفرهٴ پزشك در قادص ساخته شد.
8. تصويرگري از گياهان. تاريخ اوليهٴ تصويرگري در ج 2 (ص 842 ـ 844؛ نيز نك: ايسيس 15،